Bushok, bloeddruk
en Bardenas

Bushok…

Daar moet ik eigenlijk mee beginnen.

Maar ik twijfel of ik het wel wil vertellen.

Het is niet echt iets waar je trots op bent. Maar wel iets wat even een flinke impact had op de sfeer… en gewoon eerlijk bij het verhaal hoort.

Misschien zeg ik het gewoon kort. De rest kun je zelf wel invullen.

2 jongens.
Katapult, inclusief steentjes.
Bushok-raam.

😅 Je voelt 'm al…

Nu valt je mond open en denk je: oh jezus nee…

Jawel.

En ik? Dit zag er bij mij uit alsof ik een karper was die op de kant lag te happen naar lucht.

⚡ Innerlijke stem

Dit is kut.

Robbin probeerde het nog weg te knijpen met ongeloof… maar moeders had alles al gevoeld. Ik stond er echt bij alsof ik zo in een museum kon staan. Volledig bevroren. Ogen wijd. Mond open. Het enige wat ontbrak was een bordje eronder: "Moeder in shock, 2025. Niet aanraken." 🖼️

Grote les. Grote schrik. Goede gesprekken.
En per direct een sfeer van een stoeptegel.

Leuk begin ook… want we moesten hierna nog zwemmen. We hadden maar liefst twee ribben achtergelaten bij de kassa om dat zwembad te betalen, dus niet meer gaan was ook geen optie.

✨ Aquascope

Maar na een heel goed gesprek gingen we, vol goede moed. We gingen naar Aquascope.

Mocht je ooit naar Frankrijk gaan: zoek dit op. Het is net alsof je in een soort Avatar-achtige wereld terechtkomt.

Stukken waar je loopt en het water onder je voeten van kleur verandert. Je hoort kikkers, overal om je heen shows van licht en projecties die verhalen vertellen. Een bioscoop… in het water. Met geluid en muziek.

En er was zelfs een stuk waar je in het water stond en oerknallen beleefde. Spetterende bubbels, zonsopkomst en zonsondergang… alsof je je even in het universum bevond.

Glijbanen met matjes en banden. Wachttijden rond de 20 minuten — na die 1,5 uur die we in Benidorm hadden, viel dat echt mee. Het maakte alles weer goed. Een waar feest.

🤭 Eerlijk moment

Nu we zo samen leven, dicht op elkaar, leer je ook om dingen direct te bespreken en op te lossen. Je krijgt het leven van een tiener en een 8-jarige echt onder een vergrootglas mee. En je leert nóg meer terug te kijken naar jezelf… en je familie.

Want patronen herhalen zich. Ik zie zoveel van mezelf in onze kids. En van Robbin. Van ons allebei.

En ergens moet ik er gewoon om lachen. Het hoort er simpelweg bij.

Onze kids zijn een combinatie van twee families die allebei houden van:

• uitproberen
• maling hebben aan regels
• zelf doen
• zelf ontdekken
• kijken wat wel en niet kan

Een beetje randje werk. Van beide kanten.
En ja… dan krijg je dit soort taferelen 🤣

Ik heb in mijn leven nog nooit zo vaak herhaald: Stoppen. Hou op. Niet doen. Wees lief voor elkaar. Maak vrienden, geen vijanden.

Ik denk dat ik de drie triljoen wel aantik… en nog werkt het voor geen meter 😵‍💫

We blijven doorgaan.

🌿 Onthaasten

Na het bushok-avontuur en het zwembad liepen we om 22:00 naar buiten en gingen we lekker schoon onder de wol.

Wat ik ook leer op deze reis… is een stoomcursus onthaasten. Want we hebben nog steeds het gevoel alsof we op een korte vakantie zijn. Dat we zoveel mogelijk moeten zien. Waardoor je een opgejaagd gevoel krijgt. Het idee dat je iets mist. Maar dat heeft tijd nodig.

Ik begrijp nu ook waarom ik de afgelopen jaren zo veel met mezelf bezig ben geweest. Met zenuwstelsel, ademhaling, rust voelen in stormen. Want als er nu stress is of irritatie… kan ik veel beter in kalmte blijven. Ik zoom uit en kijk naar wat er echt aan de hand is. Puzzelstukjes vallen één voor één.

Maar laten we even eerlijk zijn… want dit hoort er ook bij.

Want ondanks al die geleerde skills, ondanks het uitzoomen en het ademen en het rustig blijven… krijg ik ook gewoon regelrechte zenuwinzinkingen. Echt hoor.

Ik ben een mega loner. Ik laad op in stilte. In ruimte. In tijd alleen met mezelf.

En nu leef ik 24/7 op elkaars lip met twee kids die de energie hebben van een ingeslagen meteoriet. Behang zoeken in een camper en dat plakken is geen optie. Dus ja… die inzinkingen zijn er ook hoor, lieve mensen. 😅 Echt. Niet een beetje ook.

Ik gooi het er gewoon bij. Want dit is het echte verhaal.

🐍 Riviermonsters en wilde zee

Maar goed. Tussen al die inzinkingen en meteoriet-energie door… rijden we ook gewoon verder. En soms brengt de route je op plekken waar je al eerder bent geweest. Grappig genoeg stonden we ineens bij een prachtig meer en een heerlijk bos met beekjes — een plek die we een paar jaar geleden ook al hadden gevonden. We gingen wandelen en de kids zagen "riviermonsters"… palingen.

Zij vonden het geweldig. Ik? Ik scheet peentjes 😂

Ik ben echt wel wat gewend, opgegroeid met vissen en palingen… maar van die kleine mini-palingen die overal tussen je benen door zwemmen? Mij niet bellen. Ik ben weg.

Voor de kids is alles één groot feest. Zwemmen in beekjes. En voor de oudste: de wilde zee bij Labenne. De zee was bruut. We stonden tot onze knieën in het water en werden één voor één omgegooid door de golven. We gierden van het lachen toen iemand zijn onderbroek afzakte en een bril werd meegenomen door de zee.

Gewoon chaos. Heerlijk.

🥖 Frans en Engels

We hadden ook nog eens een kapotte printplaat van de koelkast. Dus naast alles wat er al speelde, waren we ook druk op zoek naar een nieuwe. En probeer je ons even voor te stellen: twee mensen die geen woord Frans spreken… met armen, benen en ChatGPT proberen te communiceren met Fransen die geen woord Engels spreken.

Eén zin… en die man trok een gezicht alsof we hem vroegen een zeepje te laten vallen. Die blik van: neeee… dat kunnen ze toch niet vragen… 😳

Robbin en ik keken elkaar aan. Allebei dezelfde gedachte: we willen eigenlijk niet weten wat ChatGPT daar precies van heeft gemaakt. Geen succes. Gelukkig konden we er om lachen.

Gelukkig hebben we een extra koelkast in de kar. Dus we hebben besloten: geen haast. Gewoon genieten en vertrouwen dat we onderweg iets vinden.

🐂 Pamplona

En dan. Pamplona.

Wij dachten echt… een klein stadje met twee bankjes, dorre blaadjes en een skere kerk. Zo van: tja, dan maar even kijken en door.

Wat een vergissing. Wat een heerlijke, prachtige vergissing.

Want achter oude stadsmuren verschuilt zich een compleet oud stadsgedeelte. Smalle straatjes, veel gezellige Spanjaarden die elkaar opzochten voor een zaterdagmiddag in de zon. Gewoon lekker leven dat.

Zo zien die straatjes eruit — en ja, ieder jaar razen hier stieren doorheen 😅

En dan ontdek je ineens dat dit die stad is. De stad waar ieder jaar de encierro plaatsvindt — het wereldberoemde stierenrennen van de Fiestas de San Fermín. Mannen in witte kleding met rode sjaals die voor zes losgelaten stieren uit rennen door de smalle straatjes. Wereldwijd bekend. En wij stonden er ineens gewoon… middenin.

Niet dat ik er fan van ben, dat stierenrennen. Maar dat je er dan gewoon staat, op diezelfde keienstraatjes… dat is toch wel even bijzonder. 🐂

En toen de kathedraal. Wauw.

Voor 3 euro naar binnen — de mannen vonden er niks aan, dus ik ging even alleen. En mijn god, wat mooi. Ik kreeg er hetzelfde gevoel bij als in die bekende kathedraal in Engeland. Een soort Harry Potter-gevoel. Hoge gewelven, koelte, stilte en een vibe die je gewoon even stil maakt van binnen.

Er zat ook een prachtige binnentuin bij en een museumgedeelte. Dus als je ooit in de buurt komt… ga hier even kijken. Echt. 💛

🌵 Bardenas Reales

En nu… op dit moment dat ik dit schrijf… zijn we in een totaal ander stukje wereld gestapt.

We zijn nu in Bardenas Reales. We pakten de fietsen en gingen op ontdekking. In de stilte van de woestijn vonden we bijzondere berg-hutjes. Uitgehakt in zachte rots, gevormd door wind, tijd en een beetje mens. Ooit schuilplaatsen voor herders… nu plekken vol rust en verhalen.

Uitgehakt in zachte rots, gevormd door wind en tijd. Ooit schuilplaatsen voor herders.

We willen heel graag verder kijken… maar er is regen voorspeld. En regen hier betekent klei en glibberige wegen. Dus met een camper en kar wordt dat niks. Maar als het droog blijft… gaan we.

We genieten steeds meer. En proberen nog meer op de rem te trappen.

We hebben geen haast. Morgen weer een dag.